Het belangrijkste symptoom van een stressfractuur in de femurhals is een vage pijn in de lies bij belastende activiteiten. Deze fractuur wordt vaak gemist, kan ernstige gevolgen hebben en ontstaat meestal door langdurige schokbelasting, zoals bij langeafstandslopers.

Stressfracturen van de femurhals kunnen ontstaan door:

• Repetitieve (over)belasting

• Plotseling verhogen van de trainingsintensiteit

• Sporten op harde ondergronden met slecht schoeisel

• Osteoporose (botontkalking)

• Eetstoornissen (ondergewicht)

• Hormonale stoornissen (zoals onregelmatige of uitblijvende menstruatie)

De behandeling hangt af van het type stressfractuur:

• Compressie-type: Dit type kan vaak behandeld worden door beperking van de belasting.

• Tensie-type: Dit type vereist meestal een operatie voor fixatie van de breuk.

Afhankelijk van het type stressfractuur kiest je arts samen met jou en het team de beste behandeling. De behandeling kan dus variëren per persoon.

• Compressie-type: Bij dit type is het belangrijk om het gewicht op het been te beperken door 1 of 2 krukken te gebruiken gedurende minimaal 6 weken. Als na een MRI-scan blijkt dat de fractuur geneest en de pijn onder controle is, kan de belasting langzaam weer opgebouwd worden.

• Tensie-type: Bij dit type stressfractuur is een operatie nodig om de breuk te fixeren met één of meerdere schroeven. Na de operatie is het belangrijk om het steunen te beperken met behulp van krukken gedurende enkele weken.

Om een stressfractuur van de femurhals vast te stellen, worden verschillende onderzoeken uitgevoerd:

• Klinisch onderzoek van de heup.

• Radiografie (RX): Bij langdurige pijnklachten kan op een röntgenfoto soms een breuklijn of reactie in het bot zichtbaar zijn.

• MR-scan: In de vroege stadia kan een gewone röntgenfoto normaal lijken, waardoor een MRI-scan nodig is om de breuklijn en vochtreactie in het omringende weefsel zichtbaar te maken.